Impressie Tata chess

De laatste vijf jaar ben ik vier keer naar het toernooi gegaan. Vorig jaar lukte het door omstandigheden niet. Maar nu waren we weer van de partij. Met mijn vriend Ben en een goede kennis René vertrokken we uit Breda en om twee uur waren we in Wijk aan zee. Door een keiharde wind tegen gewerkt liepen we het laatste stukje naar de grote hal waar het festijn plaats vind. Het eerste wat me opviel was dat de enorme muurschildering vernieuwd was. Zat er vroeger een man te schaken met zijn tafel en zijn voeten in het zeewater, nu zag je IJmuiden en de Hoogovens van uit zee. Op de strekdammen van het Noordzeekanaal stonden een paar enorme schaaktorens, gebouwd van platen staal. Heel mooi, hoewel ik de oude voorstelling ook altijd indrukwekkend vond. Onder andere door zijn omvang. Tot voor kort was dat het grootste schilderij dat ik ken. Nu is het plafond van de Markthal in Rotterdam nog groter. Ik weet niet zeker of ik de nieuwe voorstelling mooier vind. In ieder geval iets meer van deze tijd. Dat wel.

We begonnen met een koffie en een broodje zalm. Is altijd goed daar. Erwtensoep zie je daar ook met liters verstrekt worden, net als de zelf gebakken gevulde koeken.

 

Goed, schaken dus. Ik heb eens staan tellen. Maar buiten de top stonden er in de zaal aan lage tafels precies 250 borden, dus 500 schakers. Dat schaken een mannensport is wisten we natuurlijk al, maar nu heb ik eens goed rondgekeken en ik heb exact één vrouw tussen 499 mannen zien zitten. Eentje maar. Ik weet dat het percentage vrouwen dat lid is van de KNSB zeven is. Er zouden er theoretisch dus 35 vrouwen moeten zitten. Overigens is het bij de dambond nog treuriger. Daar is slechts 4 % vrouw. Bij de Bridgerbond is het percentage 55. (?!)

 

De eerste partijen waren al afgelopen. Op 250 partijen zijn er altijd wel paar waarbij geblunderd wordt. Opvallend vond ik dat het systeem om na afloop de koning van de winnaar drie plaatsen naar voren te zetten en bij remise allebei de koningen, steeds meer ingang vind. Wij doen het op de club ook steeds. Toch is dat lang niet op alle borden zo.

Toen later op de dag zo’n beetje de helft van de partijen klaar waren, viel het me op dat er niet één bord was waar men niet de stukken netjes had terug gezet. Wat zij wij schakers toch een keurig volkje.

 

Voor het eerst dat ik er geen bekenden heb gezien. Soms zie je wel eens mensen lopen van DZP. Ook heb ik Ab Scheel van Messemaker er wel eens gesproken. In de zaal zitten nog wel eens prominenten uit bijvoorbeeld de politiek. Zoals jan nagel. Dit keer niemand gezien die me bekend voorkwam. Wel hoorde ik achter me een paar kerels kletsen over die keer dat ze bij DZP waren geweest.

Zitten er in de zaal 500 mensen te schaken plus een flinke hand vol prominenten, zitten er op het balkon nog 90 en in een andere zaal nog eens 90. In totaal komen er zo’n 1.700 mensen schaken. Kleine vierkampen zoals onze Johan, Mark en Sparrie ook hebben gedaan (alle drie 50 %) en tienkampen. Lendert van de Ouden en jan Vonk gaan ook bijna altijd, maar dit jaar niet.

Een gigantische organisatie moet dat daar zijn. Veel van die mensen blijven er in de omgeving ook nog slapen.

Ik vroeg me wel af waar de verslagen van onze drie schaker blijven.

 

Daar waar de toppers van het toernooi zitten is het altijd een drukte van belang. Ze zitten met 14 borden achter een soort van toonbank zodat je automatisch afstand moet houden. Op acht TV-schermen kan je de belangrijkste partijen volgen. Uiteraard krijgen Carlson en Giri de meeste aandacht van het publiek. Ik weet niet zeker of het kwam omdat het vrijdag was, maar ik heb het daar nog nooit zo druk gezien. Er was geen doorkomen aan.

Overal staan mannen (Ja, ook hier vooral mannen en een enkele vrouw. Eentje zelfs met kinderwagen er tussendoor) elkaar te vertellen wat die toppers moeten spelen. Bij die toppers was overigens wel circa 35 % vrouw.

 

Na een tijdje rondlopen en op diverse borden kijken, zijn we naar het café naast de hal gegaan. Café de Zon. Met een biertje erbij zitten schaken met die René. Nu heeft die een Elo-rating van 2.100 dus het was meer stoeien als een klein kind tegen een grizzlybeer. Toch wel leuk om te zien hoe mijn geniale ideeën werden afgestraft. Mijn vriend Ben is een huisschaker en begon er mooi niet aan. Dat was gunstig, kon hij bier halen.

Naast de ingang van het café, is normaliter een rokershol, maar die was verplaatst. Nu was er een schaakboeken winkel gevestigd. Wel leuk om te zien, maar mijns inziens niet erg goedkoop. Wel druk.

Vroeger (toen alles beter was) stond er op het parkeerterrein een hele grote tent waar uitleg geven werd. Meestal door Sosonko en bijvoorbeeld Timman. Bij mijn vorige bezoek was die tent er al niet meer. Wel jammer. Het was een groot deel van de charme. In het voorportaal van de grote hal stonden diverse stand waar men schaakparafernalia werd verkocht. Is er ook al niet meer. Jammer.

 

Terug naar de zaal. Ik zag live hoe van Wely zich het vege lijf redde door een eeuwig schaak af te dwingen. Met een dame achterstand!!!

Omdat ik plassen moest (door dat bier) liep ik naar achter en daar vond ik nog een zaaltje en daar stond als explicateur niemand minder dan Sosonko. Voluit Gennadi (Genna) Borisovisj Sosonko. Die had ik in jaren niet gezien. Ik vond wel dat het een oude vent was geworden en hij is dan ook een klein jaartje ouder dan ik. Hij zei dat zojuist Carlson had gewonnen en dat Giri nog bezig was. Het volgende moment kondigde hij aan de Giri toch remise had bedongen. Volgens het publiek en Sosonko was hij door het oog van de naald gekropen.

Ik ben even terug gelopen om de heren er bij te halen. Eert kwam ik René tegen en ik zei hem dat daar de explicatie was. “Door wie?”, vroeg hij. Nu kon ik op dat moment  niet op de naam van Sosonko komen en ik zei maar dat Joeri Gagarin er was. Het zei hem niet veel. (Wijlen Gagarin was de eerste ruimtevaarder aller tijden) Met Ben ben ik weer naar Sosonko gelopen. Net op tijd, want toen we binnen kwamen zei hij: “Zo, dat was het. Morgen ben ik hier weer”.

Na nog even gepiest te hebben op het invalidentoilet (Daar gaat het ook uitstekend) zijn we vertrokken naar het Italiaanse restaurant waar we eigenlijk altijd naar toe gaan. Het heet Tarantella en zit in de Relweg 5 in Wijk aan zee. Amper 100 meter van de schaakhal. Uitstekend. Gezellig, goed eten en lieve mensen, vooral het dienstertje. Lam van de grill met een glaasje rood. Sterk aanbevolen.

 

Eilaas was dat het einde van de dag. Terug naar Breda waar Ben woont. Nog even een bakkie koffie gedronken waarbij bleek dat Bens telefoon nog in het restaurant was blijven liggen. Ze zullen het opsturen.