snelschaakkampioenschap

Clubsnelschaakkampioenschappen

 

Gisterenavond was het weer zover. De clubsnelschaakkampioenschappen. Alleen voor dat woord al moeten we hier nog lang mee doorgaan.

Het was trouwens zoals altijd berengezellig. Ook al een goede reden om er nog lang mee door te gaan.

Het was niet erg druk. De opkomst is de laatste tijd toch al niet ze wild en nu waren twee vaste bezoekers ook nog afwezig. Met zeven man kon iedereen twee keer tegen iedereen spelen. Een maal met wit en eenmaal met zwart. De einduitslag was redelijk voorspelbaar. Zie verder de uitslagen tabel.

En tja, er waren natuurlijk weer de nodige blunders. Zoals altijd. Maar ik was nog nooit uitgelachen. Nu wel. Ik speelde tegen Janje en Henk was oneven en zat bij ons te kijken. De eerste partij deed ik niet helemaal goed (of helemaal niet goed) en de mannen begonnen ongegeneerd samen te lachen. Na mijn zet erna piesten ze haast in hun broek. Ik gaf op. Ruud zei dat hij nog meegemaakt had dat iemand opgaf omdat hij uitgelachen werd. Maar het opgeven was heel verstandig, Overigens speelde ik de tweede partij zoveel beter dat ik een toren voorkwam. Gelukkig voor Jantje ging ik toen door mijn vlag. (Of had Jantje mij stiekem een stuk laten winnen als een sympathiek gebaar? Vast niet.)

Veel leuker vond ik het dat in de partij tegen Jan tot tweemaal toe een dame op mijn mouw op kon poetsen om die op het bord te kunnen zetten. Niet meer tegen te houden.